• nathalie

Afscheid van Rody (deel 1)

Bijgewerkt op: 6 apr. 2021

Mist in je hoofd. Mist dat zich samenvoegt tot één grote wattenbol. Je kunt niet meer helder denken. Automatisch loop je naar de balie en maak een afspraak voor de volgende ochtend. Verbijsterd en lamgeslagen loop je naar buiten, uit de dierenartspraktijk. De hond sjokt achter je aan.


Je wist dat het moment een keer ging komen, maar die gedachte heb je jarenlang diep weggestopt. Want je moest er niet aan denken. Het moment komt toch. De hond ging steeds minder soepel lopen. En gisteren zakte hij door zijn achterpoten.

De Dierenarts had geen goed nieuws. "Uw hond is ernstig ziek en we kunnen hem niet meer helpen. U kunt de hond meenemen naar huis om afscheid te nemen. Maar we raden u aan om zo snel mogelijk terug te komen om hem in te laten slapen. Hij heeft veel pijn".


Jullie zijn het ideale gezin. Ouders, kinderen en de hond. De kinderen zijn dol op de hond en de hond is dol op de kinderen. Samen spelen in de tuin. Samen gekkigheid uithalen. Samen wandelen. Samen tot rust komen. Geen vakantie gaat voorbij zonder de hond. Vele wandelingen door de natuur. Jij, de kinderen en de hond zijn een eenheid.



Je hart breekt bij de gedachte..


De wereld draait door, maar jouw wereld stort in elkaar. Je lieve trouwe viervoeter is aan het einde van zijn leven beland. Deze emotie is zo heftig. En dan, of het gevoel niet erger kan worden, denk je aan de kinderen...Als jij al zo van je stuk bent van deze boodschap, hoe gaan je kinderen zich straks voelen als zij dit slechte nieuws te horen krijgen. Je hart, dat al gebroken was, valt volledig uit elkaar. Je wilt ze behoeden voor dit verdriet. Je kinderen zijn (net als je hond) je alles en je wilt niet dat zij verdriet hebben. Hoe ga je hier mee om? Je loopt met lood in je schoenen naar huis. Je gedachten en emoties stuiteren alle kanten op.



Het lopen gaat steeds langzamer. Je loopt de tuin in. Nog 10 meter. "Ik ga het ze meteen vertellen, iets met zachte heelmeesters en stinkende wonden". Nog 7 meter "Nee, ik vertel het ze niet meteen, dan kunnen ze nog even een fijne laatste avond met de hond doorbrengen". nog 5 meter. "Maar dan moet ik het vertellen vlak voordat ze gaan slapen, dát is pas zielig". Nog 2 meter. "En als ik ze het nu helemaal niet vertel? Dan vertel ik het morgen als ze uit school komen en de hond is ingeslapen". nog 1 meter "Dan hebben ze in ieder geval nog een fijne avond en zit ik niet de hele nacht met huilende kinderen."


Je pakt de deurknop vast. Alle lood van de wereld heeft zich nu meester van je gemaakt. Jee, wat voel je je klein.


Je opent de deur. De hond komt met je mee en sjokt meteen op de kinderen af. De kinderen juichen. De hond is weer thuis....


"Rustig, rustig aan jongens, de hond is ziek, ik kom nét bij de dierenarts vandaan". "Maar pap, Rody gaat toch niet dood?" "Nee, natuurlijk niet, hij kan toch niet zonder jullie. En kijk eens hoe blij hij is om jullie weer te zien..".

Even geloof je je eigen leugen. Je voelt misselijkheid opkomen. Je slikt het weg. "En nu naar bed jongens, ik kom mee om een verhaaltje voor te lezen". Terwijl je de trap op loopt werp je een blik op Rody. Verwijtend kijkt hij je aan, of lijkt het maar zo?


Je legt de kinderen op bed en vermijdt elk gesprek over de hond. Je wuift hun bezorgde vragen weg en leest het vrolijkste verhaaltje voor dat je maar vinden kunt. Zelf kun je niet van het verhaaltje genieten en je voelt dat het voorlezen niet de impact maakt als anders.


Wanneer je naar beneden loopt, vraag je je af of je niet een hele grote fout hebt gemaakt. (Wordt vervolgd)







52 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven