Afscheid van Rody (deel 1)

Bijgewerkt op: apr 6

Mist in je hoofd. Mist dat zich samenvoegt tot één grote wattenbol. Je kunt niet meer helder denken. Automatisch loop je naar de balie en maak een afspraak voor de volgende ochtend. Verbijsterd en lamgeslagen loop je naar buiten, uit de dierenartspraktijk. De hond sjokt achter je aan.


Je wist dat het moment een keer ging komen, maar die gedachte heb je jarenlang diep weggestopt. Want je moest er niet aan denken. Het moment komt toch. De hond ging steeds minder soepel lopen. En gisteren zakte hij door zijn achterpoten.

De Dierenarts had geen goed nieuws. "Uw hond is ernstig ziek en we kunnen hem niet meer helpen. U kunt de hond meenemen naar huis om afscheid te nemen. Maar we raden u aan om zo snel mogelijk terug te komen om hem in te laten slapen. Hij heeft veel pijn".


Jullie zijn het ideale gezin. Ouders, kinderen en de hond. De kinderen zijn dol op de hond en de hond is dol op de kinderen. Samen spelen in de tuin. Samen gekkigheid uithalen. Samen wandelen. Samen tot rust komen. Geen vakantie gaat voorbij zonder de hond. Vele wandelingen door de natuur. Jij, de kinderen en de hond zijn een eenheid.



Je hart breekt bij de gedachte..


De wereld draait door, maar jouw wereld stort in elkaar. Je lieve trouwe viervoeter is aan het einde van zijn leven beland. Deze emotie is zo heftig. En dan, of het gevoel niet erger kan worden, denk je aan de kinderen...Als jij al zo van je stuk bent van deze boodschap, hoe gaan je kinderen zich straks voelen als zij dit slechte nieuws te horen krijgen. Je hart, dat al gebroken was, valt volledig uit elkaar. Je wilt ze behoeden voor dit verdriet. Je kinderen zijn (net als je hond) je alles en je wilt niet dat zij verdriet hebben. Hoe ga je hier mee om? Je loopt met lood in je schoenen naar huis. Je gedachten en emoties stuiteren alle kanten op.