Afscheid van Rody (deel 2)

Bijgewerkt op: apr 6

Uitgeput loop je naar beneden. Je baalt van jezelf. Je ploft naast Rody op de grond en pakt de oude hondendeken van de bank. Het kan je even niets schelen dat die stinkt. Je drapeert de deken over jullie heen. Je aait de hond en fluistert zachtjes lieve woorden tegen hem. Hij legt zijn kop op je arm en kijkt je dankbaar aan met zijn reebruine ogen. Je voelt je intens verbonden met Rody. En het lijkt wel of je zelfs een momentje van geluk voelt. Een geluksgevoel terwijl je weet dat dit de laatste avond met zijn tweeën is?


En ineens besef je...

Het was inderdaad een grote fout.


Je slaat de deken van je af en rent gauw naar boven toe. "Kom jongens, opstaan. Neem al je kussens mee en de dekens". "Maar waarom dan?". "Dat vertel ik wel als we beneden zijn, leg alle kussens rond Rody op de grond en ga er lekker op liggen". "Maar pap, dat mogen we niet want dan gaan onze dekens naar Hond stinken". Je bent heel helder:"Vandaag mag het wel, morgen mag de wasmachine dat oplossen, we hebben een missie".


De kinderen leggen de kussens rond Rody en gaan er op liggen, met de dekens over hen en Rody heen. Giechelend. Het is wel gek dat ze nu ineens iets mogen dat ze anders alleen maar stiekem doen als papa niet thuis is.


Rody ligt tussen de kinderen in en jij gaat er naast liggen. Je begint een verhaal te vertellen. Uit je hoofd.

'Over een hondje dat in een paradijsje woont met zijn liefste mensenvrienden om zich heen. dat hondje voelde zich op een dag een beetje ziek. En de dagen erna werd hij zieker en zieker.'

De woorden rollen uit je mond. Nooit geweten dat je zonder boek ook verhalen kon vertellen.

'Hij wilde heel graag bij zijn mensenvriendjes blijven omdat hij zoveel van ze hield, maar op een dag merkte hij dat zijn kleine lijfje hem in de steek ging laten. Hij besloot toen dat het fijner was om vanaf een andere plek contact te zoeken met zijn mensenvrienden. een plek die niet hier op aarde is.'