• nathalie

Afscheid van Rody (deel 2)

Bijgewerkt op: 6 apr. 2021

Uitgeput loop je naar beneden. Je baalt van jezelf. Je ploft naast Rody op de grond en pakt de oude hondendeken van de bank. Het kan je even niets schelen dat die stinkt. Je drapeert de deken over jullie heen. Je aait de hond en fluistert zachtjes lieve woorden tegen hem. Hij legt zijn kop op je arm en kijkt je dankbaar aan met zijn reebruine ogen. Je voelt je intens verbonden met Rody. En het lijkt wel of je zelfs een momentje van geluk voelt. Een geluksgevoel terwijl je weet dat dit de laatste avond met zijn tweeën is?


En ineens besef je...

Het was inderdaad een grote fout.


Je slaat de deken van je af en rent gauw naar boven toe. "Kom jongens, opstaan. Neem al je kussens mee en de dekens". "Maar waarom dan?". "Dat vertel ik wel als we beneden zijn, leg alle kussens rond Rody op de grond en ga er lekker op liggen". "Maar pap, dat mogen we niet want dan gaan onze dekens naar Hond stinken". Je bent heel helder:"Vandaag mag het wel, morgen mag de wasmachine dat oplossen, we hebben een missie".


De kinderen leggen de kussens rond Rody en gaan er op liggen, met de dekens over hen en Rody heen. Giechelend. Het is wel gek dat ze nu ineens iets mogen dat ze anders alleen maar stiekem doen als papa niet thuis is.


Rody ligt tussen de kinderen in en jij gaat er naast liggen. Je begint een verhaal te vertellen. Uit je hoofd.

'Over een hondje dat in een paradijsje woont met zijn liefste mensenvrienden om zich heen. dat hondje voelde zich op een dag een beetje ziek. En de dagen erna werd hij zieker en zieker.'

De woorden rollen uit je mond. Nooit geweten dat je zonder boek ook verhalen kon vertellen.

'Hij wilde heel graag bij zijn mensenvriendjes blijven omdat hij zoveel van ze hield, maar op een dag merkte hij dat zijn kleine lijfje hem in de steek ging laten. Hij besloot toen dat het fijner was om vanaf een andere plek contact te zoeken met zijn mensenvrienden. een plek die niet hier op aarde is.'


De kinderen hangen aan je lippen. Als het verhaal uit is, vraagt de jongste: "Papa, heb je het soms over Rody?"

En je geeft toe: "Ja, lieve kinderen. Ik heb het over Rody. Rody is erg ziek en kan niet meer beter worden. Hij heeft veel pijn. Morgen gaat de dierenarts zorgen dat hij geen pijn meer heeft. Dat betekent dat hij dood gaat. Hij heeft dan geen pijn meer. Ik wil graag dat hij een hele mooie herinnering heeft aan zijn laatste avond met ons. Dus we blijven de hele nacht bij Rody slapen".


De kinderen huilen en beginnen Rody te knuffelen en lieve woordjes tegen hem te zeggen. Het lijkt of de hond hen hoort en terug wil praten. De oudste weet te vertellen dat Rody net gezegd heeft dat hij terugkomt als sterretje. "Nee, als engeltje", zegt de middelste. "Of misschien als vlindertje?" Vraagt de jongste. "Als allemaal jongens, als allemaal. Want hij zit in je hart en zal daarom verschijnen in alles wat je maar wilt. Als jij aan hem denkt, zul je hem zien. Soms als ster, soms als vlinder, en wie weet, zie je hem als een heus engeltje."


De avond vliegt voorbij, vér na bedtijd vallen de kinderen uitgeput in slaap met hun armen om Rody heen. Wat hebben jullie een mooie avond gehad. Heftig, maar ook harmonieus. Alles klopte. Je valt zelf ook bijna in slaap. Voordat je je ogen dichtdoet zie je dat Rody je weer aankijkt met zijn reebruine ogen. Verbeeldt je je het of zie je dankbaarheid in zijn ogen?


Deze foto is gemaakt door Sharon van Wijngaarden. Zij is naast een fantastische fotograaf ook mede-eigenaar van de Hondenkaravaan. Meer dan alleen een hondentrainingscentrum www.hondenkaravaan.nl



26 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven