• nathalie

En dan verlies je je trouwe viervoeter

Bijgewerkt op: 6 apr. 2021

Of je het nou ziet aankomen of het komt totaal onverwacht. Op een bepaald moment moet je afscheid nemen van je allerliefste huisdier.

Je weet dat het een keer gaat gebeuren, de meeste honden worden immers niet ouder dan zo'n 15 jaar (Kleintjes leven langer dan grote honden en uitzonderingen daargelaten natuurlijk).


In de loop van de tijd hebben mens en hond een warme band met elkaar opgebouwd. Volgens sommigen zelfs een iets té warme band. Maar daar mag iedereen zelf over beslissen.



Jouw band met je hond


Of je je hond nu als pup in huis hebt gekregen of als rescue dog. Je bouwt er hoe dan ook een innige band mee op. Het beestje is tenslotte van jou afhankelijk voor zijn eten, wandelingen en vachtverzorging. Dus dat doe jij dan ook braaf. En of je het nu wilt of niet, je gaat van het beessie houden. Hij zal je nooit negeren, boos op je zijn, je je slechte gewoontes verwijten. Een hond houdt onvoorwaardelijk van jou. Hij is ook helemaal zichzelf wanneer hij bij jou is, staat je na te staren wanneer je weggaat en staat je kwispelend weer op te wachten wanneer je terugkomt. Zo'n trouwe metgezel is in de mensenwereld heel lastig te vinden.

Je gaat 4 keer per dag door weer en wind een wandeling maken voor die lieverd. 2 keer per dag zet je zijn eten neer. Je koopt de meest stinkende kluiven omdat je zo van hem houdt. en zodra jij na een lange dag op de bank ploft, wie ploft er met je mee op diezelfde bank? Juist.



Maar dan komt dat moment...


Wow, alsof de wereld helemaal stil staat. Alles om je heen is echt niet belangrijk. Jouw maatje, jouw aller-, allerliefste maatje is er niet meer. Wat doe je dan?


Je mag rouwen


Dan mag je rouwen. Het is niet niks om een huisdier te verliezen. Ongemerkt brachten jullie samen veel tijd door. Daar komt ineens abrupt een einde aan. 's Ochtends sta je op en automatisch loop je naar de buitendeur met de riem in je hand.... Na je avondeten open je automatisch het keukenkastje waar zijn voer staat....Als je na een lange dag op de bank ploft en zijn kleedje vast goed legt....komt er geen plofje van je maatje. En als je thuiskomt van het boodschappen doen....Staat niemand jou kwispelend op te wachten.


Deze momenten zijn moeilijk. Heel moeilijk. Ineens is er weer dat besef. Voel je weer die pijn van het verlies. Rollen de tranen je over de wangen. Je wilt iets met dit verdriet. Je wilt ergens de mogelijkheid hebben tegen je hond te praten of even contact te zoeken.



Een tastbare herinnering


Wat hierin goed helpt iets tastbaars neer te leggen op een mooie plek. In huis, op een tafeltje, of op een plekje in de tuin. Een plek waar je even naar kan kijken, waar je je warme herinneringen kan ophalen. Waar je in alle rust je liefste huisdier kan gedenken. Een kaarsje branden helpt hierbij. Het aansteken van het kaarsje kan je helpen om de verdrietige herinneringen om te zetten in liefdevolle herinneringen. Neem je voor dat wanneer je het kaarsje aansteekt je aan de mooie momenten denkt. De momenten als pup, de prachtige wandelingen op de heide. De avonden dat hij met zijn kop op jouw schoot lag.


Met iets tastbaars bedoel ik een foto van je hond, een steen, een kei met de naam van je hond, zijn riem of wellicht heb je een mooie urn.



Rouwen is persoonlijk


Laat je vooral niet leiden door mensen die zeggen: "Dan neem je toch gewoon een nieuwe", of: "Ben je er nu nog niet overheen?". of: "Vind je dit zelf niet wat overdreven?". Laat die mensen lekker kletsen. Zij hebben niet de band gekend die jij met je huisdier hebt gekend. Het rouwproces voor het verlies van een huisdier is serieus. En elk rouwproces is anders, iedereen rouwt op zijn manier. Er is geen goede of slechte manier om te rouwen of je huisdier te gedenken.

96 weergaven2 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven