• nathalie

Na 50 jaar herenigd met zijn moeder

Wij hebben hem eindelijk aan mogen geven", begon ze haar verhaal. Ik keek haar niet-begrijpend aan. "Mijn broer", verduidelijkt ze. "Mijn broer is 50 jaar geleden geboren en is binnen een uur na zijn geboorte overleden.

Mijn moeder heeft er zoveel verdriet van gehad. Verdriet dat officieel niet bestond, want mijn broertje bestond niet. Hij mocht niet aangegeven worden bij de Burgerlijke stand.

Elk jaar rond zijn geboorte-, en sterfdatum was mijn moeder ernstig van slag. Wij hebben er als kinderen niet heel veel van meegekregen. We zagen wel rond deze dag (op 26 januari) het verdriet van onze moeder, maar ze kon het ons niet uitleggen.

Want hoe vertel je dat je rouwt om iets dat, volgens de wet, nooit bestaan heeft? Er werd niet over gesproken, dat was in die tijd zo. Zo ging dat.


Pas veel later, eigenlijk pas na het overlijden van mijn moeder, dat is nu zo'n 11 jaar geleden, werden we ons bewust van de emoties rond die datum. Ineens beseften mijn zussen en ik welke indrukken we meegekregen hebben en zijn we naar onze vader gegaan om te vragen waar dat verdriet rond 26 januari toch vandaan kwam.


Eerst wilde onze vader er niet veel over kwijt, maar na meermaal voorzichtig aandringen vertelde hij uiteindelijk hun verhaal.


Mijn moeder was 2 jaar na hun huwelijksdag zwanger van hun eerste kindje. Ze konden hun geluk niet op. Het zou het eerste kleinkind in de familie worden en als het een zoon werd, dan ook nog eens een stamboomhouder.


De weeën begonnen te vroeg, veel te vroeg.

De vroedvrouw werd er bij gehaald en zij drong er op aan om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan, daar zou het kindje de meeste kans op overleven hebben.

Het mocht echter niet zo zijn. Mijn broertje kwam ter wereld na een zwangerschap van 28 weken. Zo klein dat hij in een volwassen hand paste. 'Hij was niet gezond', dat is wat de artsen tegen mijn ouders hebben gezegd. Wát er dan niet gezond was, dat kregen ze niet te horen. Wel dat hij binnen een uur na de geboorte is overleden. Mijn ouders hebben hem niet meer mogen zien.

Met lege handen gingen ze naar huis. Mijn vader heeft de familiewieg in de schuur gezet en daar is hij blijven staan totdat ik geboren ben. Een jaar later. Dat was het advies van de dokter en familie. Zorg dat je zo snel mogelijk weer zwanger wordt, dan vergeet je het wel.


Het advies heeft ze opgevolgd, ze heeft nog 3 gezonde kinderen gekregen na hem. maar vergeten is ze hem niet. nooit.



Ondanks dat ze heel veel van ons gehouden heeft, bleef er altijd een gat in haar hart. Wij hebben het gevoeld.



En nu, na 50 jaar, is het mogelijk om hem aan te geven.

We zijn met onze vader gaan zoeken hoe dat moest, en het is gelukt. We hebben een grote broer. En hij heeft nu ook een naam. We hebben hem vernoemd naar zijn beide grootvaders: Willem-Jan.


Maar wat verdrietig dat onze moeder dit niet meer mee mag maken. Daar baal ik echt van."


Ik ben helemaal stil van dit verhaal. Jee, de moeder van deze vrouw heeft al die jaren haar stille verdriet met zich meegedragen, zonder de mogelijkheid om er over te praten, laat staan om het te verwerken. En uiteindelijk mee moeten nemen in haar graf.



Ze heeft behoefte om dit verdriet symbolisch achter zich te laten.

We gaan om de tafel zitten en bespreken wat voor haar en haar familie een troostrijk symbool zou zijn. Ze kijkt haar ogen uit naar de prachtige Yurnals in het atelier, maar uiteindelijk kiezen wij voor een gedenkkei waar ik in gouden letters de naam van Willem-Jan op zet. een klein maar subtiel teken dat ze bij haar moeder neer kan leggen.


Deze gedenkkei heeft zij inmiddels samen met haar vader en zussen op het graf van haar moeder gelegd. Zo zijn Willem-Jan en zijn moeder na 50 jaar weer herenigd.


Er zijn nog zoveel families waar dit verdriet een grote rol heeft gespeeld en wellicht nog speelt. Hoe mooi zou het zijn wanneer we al die (toendertijd niet aangegeven) kinderen alsnog een stukje bestaansrecht kunnen geven.


9 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven